Windows LiveWindows Live™
 
 
Perfil de PS." .. L e t M e B e E ...FotosBlogListas Ferramentas Ajuda

Blog
    06 de dezembro

    . . .

     


    . . .เคยได้ยินใช่ไหม?

    ว่าที่นึง ถ้าไปถึง.. เราจะมีทุกอย่าง

    ความสุข ความฝัน อะไรที่เฝ้ารอ  จะรอเราอยู่... ที่ปลายทาง

    และต้องใช้เพียงตั๋วเดินทางแค่ใบเดียว

    และมันก็ ไป - กลับ ได้ตั้งหลายครั้ง

     

    แต่... ไม่เคยจะมีผู้ใดที่เคยไป

    จะกลับมาเล่าอะไรให้ฉันฟัง

     


    . .ก็เลยสงสัยว่า.. จริง หรือ ไม่จริง

    ก็อยากไปเจอกับตัว.. สักครั้งหนึ่ง

    จะต้องเดินทางไกลด้วยเท้าฉันก็ยอม

    หากมันจะมีอะไรเมื่อไปถึง

     

    ต่อให้.. ตั๋วเดินทาง จะแพงสักเท่าไหร่

    ต้องจ่ายด้วยอะไรจะไปหามา

    แล้วฉันจะ.. จ่ายหมดทั้งชีวิตที่ฉันมี

    .

    .

    เพื่อ...ให้ใครบางคน... มาส่งคืน... และบอกว่า. . .

     


    ตั๋วใบนี้.. ไม่ได้มีสำหรับฉัน 

    แม้เค้าจะขายให้ทุกคนได้เท่ากัน

    เพียงแต่. . .

    รถขบวนนี้.. ไม่มีที่ให้กับฉัน

    จึงไม่มีสิทธิ์เดินทาง

    .


    .

    อย่างที่เคยบอกไป

    ฉันทุ่มเท และ ออกเดินไปตามทางที่เขาไป

    จะเหนื่อย จะร้อน จะหนาว ฉันไม่กลัว กับใจทรนงจะทนไว้

    และในไม่ช้า ไม่นานก็มองเจอ ว่ามี.. ปลายทางอยู่ไม่ไกล

    ก็เลยตะเกียกตะกายเพื่อไปเจอ

    สุดท้าย.. ป ล า ย ท า ง ที่ ห า ย ไ ป

    .

    .


    มันคงไม่มีจริงแท้ และ แน่นอน ปลายทางให้กับคนอย่างฉัน

    แม้แต่ตั๋วเดินทางที่ใครๆ ก็มี  ก็ไม่ได้มีให้คนอย่างฉันเหมือนกัน

    จึงหวนคืนไปยังทางที่เดินมา... ก็มีใครมองอยู่ตรงนั้น

     

    พอเดินกลับไป.. ก็เจอเค้าคนเดิม..

    ที่บอกฉันย้ำๆ ซ้ำๆ ว่า.....

     

    ตั๋วใบนี้..

    ไม่ได้มีสำหรับฉัน  แม้เค้าจะขายให้ทุกคนได้เท่ากัน

    เพียงแต่..

    รถขบวนนี้.. ไม่มีที่ให้กับฉัน 

    จึ ง ไ ม่ มี สิ ท ธิ์ เ ดิ น ท า ง

     

    .

     

    .

     

    .

     

     

     

     

     

     

     

     

     


     

    12:31 | Link permanente | Incluir no blog
    18 de outubro

    :: F a r A w a y ::

     

     

    ● ...F a r A w a y... ●


    .

    .

    .

    .



    .. คนสองคน ..



    ที่เคยยื่นเคียงข้างกัน







    .. มือสองมือ ..



    ที่เคยจับผูกพันกันแน่นหนา



    .

    .

    .

    .




    แต่แล้ว..



    บางสิ่ง บางอย่าง



    กลับแยกมือทั้งสอง



    ให้หลุดออก.. จากกัน



    .

    .

    .

    .




    หรือเพียงฟ้า



    ต้องการทดลองอะไรบางอย่าง



    ทดสอบ ใ จ... ของใครบางคน







    . . .





    " ผ ม มั น ก็ แ ค่ ค น ช อ บ เ อ า ช น ะ...ไ ม่ ย อ ม อ ะ ไ ร ง่ า ย ๆ "


    .
    .


    " ฉั น มั น ก็ แ ค่ ค น ดื้ อ ... ค น ห นึ่ ง "





    . . .





    " ผ ม จ ะ เ อ า ช น ะ... ร ะ ย ะ ท า ง ดู บ้ า ง "


    .
    .


    " ฉั น จ ะ ล อ ง ดื้ อ... กั บ โ ช ค ช ะ ต า ดู บ้ า ง "





    . . .












    คนสองคน



    กับหัวใจ.. ที่มั่นคง



    แม้ห่างไกลกันสุดขอบฟ้า



    คงเป็นเพียงแค่...มือของเรา



    ที่แยกจากกันใช่มั้ย ?



    แต่..




    ไม่ใช่ " หั ว ใ จ "






    .. หัวใจ..จะไม่อ่อนแรง หรือ หวั่นไหว ..




    .. ใจเรา..ยังคงใกล้.. เท่าที่เราต่างรู้สึก ..




    .. ใจเรา..ยังคงใกล้.. ทุกครั้งที่นึกถึง ..





    . . .




    " ห ลั บ ต า ล ง ... แ ล้ ว นึ ก ถึ ง ผ ม "


    .
    .


    " ห ลั บ ต า ล ง ... แ ล้ ว คุ ณ จ ะ เ ห็ น ฉั น "








    " เ ร า จ ะ อ ยู่ ใ ก ล้ กั น เ ท่ า ที่ เ ร า ต้ อ ง ก า ร "



    .

    .

    .

    .




    ระหว่างเรา อาจไร้ซึ่งกาลเวลาใดๆ



    ไม่รู้ว่าวินาทีใด.. เป็นช่วงเวลาสิ่นสุดของการห่างไกล



    เมื่อไหร่ ? หรือ ที่ใด ?



    ที่จะได้ยืนเคียงข้างกาย


    .

    .


    แม้วันนี้.. อาจเหมือนขาดอากาศหายใจไปบางช่วงขณะ



    แต่เชื่อสิ.. ว่าความรักที่ล่องลอยอยู่กลางระยะทาง



    จะไม่มีวันอ่อนแรงลงตามความใกล้ - ไกล



    ความรู้สึกที่เชื่อมั่นต่อกัน.. จะไม่เปลี่ยนแปลงไปตามระยะทาง



    ความรู้สึกบางอย่าง.. ยังไม่ตายไปกับเวลาที่เลยผ่าน





    . . .




    " แ ล้ ว ผ ม จ ะ พิ สู จ น์ ใ ห้ คุ ณ ดู "


    .
    .


    " ฉั น .... เ ช่ น กั น "



    . . .







    ไม่ว่า.. ตรงนี้ หรือ ตรงไหน



    ไม่ว่า.. ฟ้านี้ หรือ ฟ้าไหน



    ไม่ว่า.. ลมร้อน หรือ ลมหนาว



    ไม่ว่า.. ยามยิ้ม หรือ มีน้ำตา



    ไม่ว่า.. ตอนนี้ หรือ เมื่อไหร่






    แม้จะยืนอยู่อย่างเดียวดาย



    แต่ทุกครั้งที่คิดถึง...จะมีภาพคนสองคน



    อยู่ในความรู้สึกเสมอมา



    จะมีแค่เธอกับฉัน



    ยืนอยู่ข้างกัน


    .

    .



    อยากมองฟ้า พร้อมเธอให้เหมือนวันก่อนนั้น



    ... จับมือกัน..ให้อุ่นเหมือนเคย ...    


    .

    . .

    .


    " แ ค่ อ ย า ก ก อ ด คุ ณ เ ท่ า นั้ น เ อ ง "


    .
    .


    " แ ค่ อ ย า ก ยื น อ ยู่ ต ร ง นั้ น ข้ า ง ๆ คุ ณ "

     

     

     

     

    .

     

    .

     

    .


    สิ่งรอบตัวเราอาจไม่เคยเหมือน หรือเท่ากัน


    ฝนทางนี้ คงไม่หนักหนา เท่าทางนั้น


    ฟ้าตรงนี้ สวยกว่า ฟ้าทางนั้นมากมาย


    ..ไม่เท่ากัน..

    .

    .

    .


    " คุ ณ คิ ด ถึ ง ผ ม ไ ห ม ....."





    " ใ ช่ .... ฉั น คิ ด"

    .

    .

    .


    ..คงเป็นสิ่งเดียว..


    ..ที่เราเท่ากัน..











    Writer & Photographer

    [P S ' B e g i n N i n g]

    02 Aug 2007        
     

    0:55 | Link permanente | Incluir no blog
    31 de julho

    :: ผ่าตัด และ หนังเก่า ::

     

     

     

     



    .


    .


    .

    ที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน.. มีเสียงเรียกชื่อผม

    พอหันไปมอง ปรากฎว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย


    สบายดีมั้ย?

    ทำงานที่บริษัทราบรื่นดีหรือเปล่า?

    ได้ข่าวคนนั้นบ้างไหม... ?


    เราซักถามข่าวคราวกันไปมา

    เพื่อนคนนั้น.. ก็ถามถึงเธอจนได้



    เป็นเรื่องที่ผมนึกไว้อยู่แล้ว

    จึงตอบนิ่งๆว่า


    "เราเลิกกันแล้ว เมื่อไม่นานนี้เอง"


    "ดูพวกนายไม่น่าจะมีวันเลิกกันได้

    ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ"


    ผมพูดไม่ออก.. เพราะเพื่อนผมถามตรงกว่าที่คิด

    บอกไม่ได้ว่าเราเลิกเพราะอะไร

    เพราะผมรู้ว่า...

    ถ้าจะอธิบายความรัก.. ที่จบไปแล้ว

    ด้วยคำเพียงบรรทัดเดียว

    มันฟังคล้ายๆกันและดูเป็นเรื่องน่าขำ



    ผมไม่สามารถอธิบายได้ครบถ้วนว่า..

    เรารักกันมากแค่ไหน

    แต่บังเอิญเธอพบรักใหม่กับคนอื่น

    จึงต้องจากผมไป

    และเธอรู้สึกผิดต่อผมแค่ไหน


    ผมอยากบอกด้วยถ้อยคำเพียงบรรทัดเดียวว่า

    เธอมีคนอื่นแล้ว..

    เลยหันหลังกลับ

    พรางบอกเพื่อนว่า..

    " ไว้มาดื่นเหล้ากันสักวันเถอะ"




    ..เลิกกัน..

    แต่อย่างน้อย สำหรับผมแล้ว

    นั้นคือความรักอันมีค่า.. ที่น่าจดจำเท่านั้น

    .


    .


    .





    .


    .


    .



    หลังจากเลิกกับเขา

    การพบปะกับคนอื่น.. กลายเป็นเรื่องยากยิ่ง


    เจอใครก็ล้วนถามแต่เรื่องเขา

    พอตอบว่าเลิกกันแล้ว

    ก็ถามต่อว่า

    จริงหรือเปล่า? เลิกกันทำไมหรือ..?


    แล้วทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

    รอฟังคำตอบจากฉัน

    บางครั้ง ดูเหมือนสีหน้านั้น เยาะเย้ยฉันว่า


    รักกันมากขนาดนั้น

    แต่ในที่สุด.. พวกเธอก็เลิกกันจนได้


    ฉันอาจคิดมากไปเอง

    แต่พอเจอเรื่องแบบนั้นทีไร

    ทำให้รู้สึกไม่ดีไปตลอดทั้งวัน


    ฉันเพียงแต่รัก.. และ เลิก..

    ทำมัยต้องลำบากใจขนาดนี้

    บางครั้ง รู้สึกเสียใจจนโกรธแค้นเขา

    และทรมานเหลือเกิน



    ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า

    การเลิกคบกับคนๆหนึ่งนั้น

    เป็นเรื่องที่ยากลำบากขนาดนี้

    ถึงตอนนี้ ฉันพบจะเข้าใจแล้ว

    การเลิกรากับคนๆหนึ่ง



    เป็นเสมือน.. การผ่าตัดครั้งใหญ่


    ซึ่งต้องตัดส่วนหนึ่งของโลกที่ฉันเคยอาศัยอยู่


    ออกไปทั้งส่วน

    .

    .

    .

     

     

    .

     

    .

     

    .

     

    เมื่อวันหนึ่ง...ใครบางคนก็เดินเข้ามา


    เมื่อวันหนึ่ง...ใครบางคนก็เดินจากไป


    เหตุการณ์ต่างๆมากมาย.. เกิดขึ้น และ จบลง


    บางครั้ง


    คล้ายว่าจะลืม ... เหมือนจำได้เลือนๆ


    บางอย่าง...ไม่เคยลืม

    .

    .

    .


    เมื่อเลือกที่จะสร้างความทรงจำขึ้นมาตั้งแต่แรกแล้ว


    ก็คงต้องจำยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้น


    ไม่ว่าจะดี หรือ ร้าย


    ทั้งจุดเริ่มต้น ระหว่างทาง และ ตอนจบ

    .

    .

    .

    จะว่าไปชีวิตคนเรา


    ก็ไม่ต่างจากหนังที่เราเคยดูๆกัน


    เรามักจะจำตอนจบของหนังได้ดีกว่าเรื่องราวทั้งหมดในเรื่อง


    เรื่องราวในหนังอาจจะจบแบบมีความสุข


    ในชีวิตจริงก็อาจมีความสุขเช่นกัน


    แต่ในชีวิตจริง...สุดท้ายแล้ว


    คนเราต้องพรากจากกันอยู่ดีเมื่อถึงเวลา


    ไม่ว่าจะช้า หรือ เร็ว


    ไม่ว่าใกล้ หรือ ไกล


    ไม่ว่าจากเป็น หรือ จากตาย

    .

    .

    .


    จะเป็นเช่นไรถ้า...


    คนเรามียางลบในสมอง


    ไม่อยากจำอะไร.. ก็ลบความทรงจำนั้นทิ้งไป





    แต่.. ถึงจะลบอย่างไร


    ก็ยังคงเหลือร่องรอยการขีดเขียนของความทรงจำ


    ปรากฎอยู่อย่างเลือนๆ


    .


    .


    .




    สุดท้ายเราก็ต้องยอมรับและจนใจ



    กับความจนตรอกของ ใจ และ สมอง ตัวเอง



    ที่ใจยังคงระลึกนึกถึงบ้างบางความรู้สึก



    และบางช่วงที่สมองยังคงฉายภาพซ้ำ



    ดั่งหนังเก่าที่ไม่ได้เรียกร้องอยากดูบ้างเป็นบางครา

     

    .

     

    .

     

    .

     

     

     

     

    :: Credit :: ( My Inspiration)
    .
    "ผู้ชาย..เขา ผู้หญิง..เธอ "


    [P S ' B e g i n N i n g]
    .
    29 May 2007

     

     

     

    PS..


    ... ช่วงชีวิตที่ขาดฉัน "เธอ"

    เหมือนจะตาย...

    หัวใจมันทนไม่ไหว

    มันคอยแต่มองร้องหาว่า "เธอ"..

    อยู่ไหนและเป็นอย่างไร


    .

    .

    .

    .

     

    ด้วยความตั้งใจ.......  อย่างไม่เป็นทางการ


    ว่าจะ...  งดเหล้าเข้าพรรษา



    แต่.....

     




    ไว้เจอกันนะ "เธอ" -------> แสงโสม @ Z -Moodddd

    เอิ๊กกกๆ  เกิดกันเยอะจริง  หุหุ ^^"

    11:18 | Link permanente | Incluir no blog
    27 de julho

    :: S p a c e ::

     

    ● S P A C E ● พื้ น ที่ ว่_ง เ ป ล่ _ ●



    .

    .

    .

    .

    .

    .







    .

    .

    .

    .

    .



    ในชีวิต.. คนเราแต่ละคน


    ต่างคน.. ต่างก็มีพื้นที่ว่างๆ


    พื้นที่ส่วนตัว.. ที่เป็นของตัวเอง



    บ้าง.. ก็มีพื้นที่ว่างรอบกาย ที่กว้างไกลออกไป


    จนแทบมองไม่เห็นใคร.. อยู่ข้างกาย




    บ้าง.. ก็มีพื้นที่ว่างเพียงแคบๆ


    ที่มีใครต่อใครมากมายรายล้อมอยู่รอบกาย


    พื้นที่ว่างๆ อาจเหลืออยู่เพียงแค่น้อยนิด



    .

    .

    .



    .. คนบางคน ..




    .. กับพื้นที่ บางพื้นที่ ..




    เรากลับรู้สึกอึดอัด หรือ อาจสบายใจ


    อยากวิ่งเข้าหา หรือ อยากเดินออกห่าง


    อาจเข้าใจ หรือ อาจไม่เข้าใจ




    และบางพื้นที่


    ก็ไม่เคยมีใครได้รับรู้


    และ


    ไม่เคยมีใครใส่ใจ



    .

    .

    .



    และตัวเราเอง... อาจจะเลือกได้ว่า


    อยากให้ใครต่างๆมากมายในชีวิตเรา


    ยืนอยู่ใกล้ หรือ ไกล ในพื้นที่.. ที่เราแบ่งกั้นไว้





    บางที


    อาจเลือก.. บริเวณพื้นที่ว่างรอบตัวได้


    และบางที


    เราเองก็ไม่ใช่ผู้เลือก หรือ กำหนดได้... เสมอไป






    .

    .

    .

    .

    .






    คงจะดี..


    ถ้ามีใครสักคน


    ที่มีพื้นที่ว่าง.. เหมือนฉัน


    มีพื้นที่ว่าง.. ที่ทับซ้อนกันได้อย่างลงตัว



    .



    พื้นที่ว่างรอบกายของฉัน...ยังคงเป็นพื้นที่ว่างต่อไป


    พื้นที่ว่างรอบกายของเขา...ยังคงเป็นพื้นที่ว่างต่อไป




    พื้นที่ว่างของเธอ...จะมีฉันอยู่ในนั้น


    พื้นที่ว่างของฉัน...จะมีเธออยู่ในนั้น






    เป็นพื้นที่ว่างของเราด้วย




    พื้นที่ว่างเปล่า




    คงไม่อ้างว้าง


    .

    .

    .


    บางครั้งก็คิดว่า ...


    ปล่อยให้รอบกายว่างๆ กว้างๆ เปล่าๆ


    ไม่มีใคร..แบบนี้น่ะดีแล้ว


    หลายคนมากมาย


    ก็เป็นแบบเราทั้งนั้น


    .

    .

    .



    มีความสุขกับตัวเอง



    สุขแท้จริง ... คือ " สุขที่ใจเราเอง "




    .

    .

    .



    การที่นั่งฟังเพลง ในวันที่อากาศเย็นสบาย


    ..นั่นคือความสุข..




    การได้ระบายสี และ ลากเส้นสีลงบนกระดาษ


    ..นั่นคือความสุข..




    การเดินเหยียบลงบนพื้นทรายนุ่มๆ


    พร้อมสายตาที่สัมผัสต่อสีสรรค์..ผสมผสานไอบางๆจากน้ำทะเล


    ..นั่นคือความสุข..




    การมองท้องฟ้า เพียงเพื่อค้นหา..อะไรสักอย่าง


    ที่ไร้จุดหมาย ไร้ความหมายใดๆ


    เหมือนหัวใจ..ที่มันว่างเปล่า


    ..นั่นคือความสุข..




    การได้นั่งอยู่ในความมืด มีเพียงแสงไฟบางๆ


    พอให้รับรู้.. ถึงการมีชีวิตต่อไปในวันพรุ่งนี้


    ..นั่นคือความสุข..




    การที่รู้ว่าฉันเอง.. ก็ยังมีความฝัน


    เพื่อเป็นแรงขับเคลื่อนชีวิตในวันนี้และเช้าต่อไป


    ..นั่นคือความสุข..





    การที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟ


    แล้วมองผู้คนมากมาย..เดินผ่านไปมา


    ทำให้ฉันรู้ว่า.. ฉันไม่ได้ตัวคนเดียว


    ..นั่นคือความสุข..














    . . . แ ต่ . . .












    ใครกัน ?..


    ที่จะนั่งลง.. ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


    แล้วฟังเพลงที่ชอบ .. ด้วยกัน




    ใครกัน ?..


    ที่จะนั่งลง.. ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


    แล้วช่วยฉันระบายสีลงบนภาพวาด .. ด้วยกัน




    ใครกัน ?..


    ที่จะเดิน.. ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


    แล้วมองออกไปกลางทะเล .. ด้วยกัน




    ใครกัน ?..


    ที่จะยืน.. ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


    แล้วมองฟ้า ที่ว่างเปล่า ด้วยใจที่ว่างเปล่า


    โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ .. ด้วยกัน




    ใครกัน ?..


    ที่จะนั่งลงที่ว่างข้างๆฉัน .. ในคืนที่แสนเงียบ


    โดยปล่อยความเงียบเป็นบทสนทนาระหว่างเรา


    มีเพียงแค่เรา..ที่เข้าใจกัน




    ใครกัน ?..


    ที่จะเดินอยู่ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


    ไปจนสุดทาง..ในวันที่ฝันเป็นจริง




    ใครกัน ?..


    ที่จะนั่งลงที่ว่างข้างๆฉัน.. ในร้านกาแฟ


    แล้วมองผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา


    ทำให้เรารับรู้ว่าโลกนี้.. ไม่ได้มีเพียงแค่เราสองคน



    .

    .

    .




    มีคนเคยบอกว่า...



    จะไปสนใจอะไรมากมาย.. กับคนอื่นรอบกาย



    " เ กิ ด ม า ค น เ ดี ย ว . . . ก็ ต า ย ค น เ ดี ย ว "



    ฉันเห็นด้วย และ ไม่ปฏิเสธ




    เสียงในความคิดฉัน ... บอกว่า





    " ฉั น . . . อ ยู่ ค น เ ดี ย ว ไ ด้ "









    . . . แ ต่ . . .










    เสียงในความรู้สึกฉัน ... บอกว่า









    . . . แ ล้ ว ใ น เ ว ล า . . .









    . . . ที่ ฉั น มี ค ว า ม สุ ข . . . .









    . . . ฉั น . . .









    . . . จ ะ หั น ไ ป บ อ ก . . .












    . . . กั บ ใ ค ร ?. . .



    .

    .

    .

    .






    บางเวลาจะหาความเข้าใจ

    ไม่มีใครแม้ในความฝัน

    กาลเวลาปลอบโยนฉันให้เข้าใจ

    ...ไม่มีเธออยู่ตรงนี้...

    พื้นที่ว่างเปล่า ... โอบล้อมตัวฉันอยู่ทุกวัน

    พื้นที่ว่างเปล่า ...ไม่มีเธอไม่มีความหมาย




    .


    .


    .


    .






    . . . . . . .


    ... หลายสิ่งหลายอย่าง.. ที่คนเราพยายามค้นหา คว้าให้ได้มา

    ทั้งเงิน ทั้งชื่อเสียง รูปลักษณ์ เปลือกนอก

    การสร้างภาพต่างๆ ความดี-เลว ความฉลาด-โง่

    รวมไปถึง..

    ความสุข และ ความรัก เพียงตัวเราเอง

    .

    ในชีวิตของคนเรา...

    นับได้แค่กี่ร้อยล้านลมหายใจที่เข้าออก

    มันอาจไม่ยาวนานเพียงพอ.. สำหรับการค้นหาเรื่องบางเรื่อง

    ชีวิตอาจไม่มีถูก และไม่มีผิด

    สุดท้ายแล้วสิ่งที่ได้กลับมา

    ไม่มีอะไรเลยนอกจาก... " ป ร ะ ส บ ก า ร ณ์ "

    .

    .

    .

    แต่......

    " ค ว า ม สุ ข " ... " ค ว า ม รั ก " ... ซึ่งกันและกัน

    ต่างก็ต้องการเวลา.. จากเรามากๆ

    แต่คนเรามัก เ รี ย น รู้ ที่จะใช้มัน

    น้ อ ย เ ห ลื อ เ กิ น . . . :)


    . . . . . . .


















    Writer & Photographer

    [P S ' B e g i n N i n g]

    11 May 2007
    .

     
    19:57 | Link permanente | Incluir no blog
    28 de junho

    :: B u r n ::

     
     
     

    ในคืนที่มึดดำ .. ฉันมองเห็นเธอ
     
     
     
     
    .. แสงสว่าง ..
     
     
     
     
     
     
     
    ในใจฉันที่นิ่งสงบ .. ฉันมองเห็นเธอ
     
     
     
     
    .. เต้นรำเริงร่า ..
     
     
     
     
     
     
     
    ในความหวาดกลัว .. ฉันมองเห็นเธอ
     
     
     
     
    .. ความอบอุ่น ..
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    " อ ย า ก สั ม ผั ส "
     
     
     
     
     
     
     
     
    เสียงตะโกนร้องบอก
     
     

    จากในที่แสนใกล้และแสนไกล
     
     
     
     
     

    "อย่าไปมองสิ่งนั้น"
     
     

    "อย่าไปยุ่ง"
     
     

    "อย่าก้าวเดินไป"
     
     

    "อย่าวิ่งเข้าไป"
     
     

    "อย่าบินเข้าไป"
     
     

    "อย่าแม้แต่คิด"
     
     

    "ได้โปรดเชื่อฉัน"
     
     
     
     
     
     
     
     
    เสียงเรียกบอก
     
     

    ไม่อาจต้านทาน.. แสงที่อยู่เบื้องหน้า
     
     

    ไม่อาจทลาย.. เสียงที่ใจต้องการ
     
     

    หัวใจละเมอ.. เหมือนคนติดยา
     
     
     
    .
     
     
    .
     
     

    ..... สุ ด ท้ า ย .....
     
     
     
     
     
    ..... ก ว่ า จ ะ พ บ ว่ า .....
     
     
     
     
     
     
    ตัวเองเหลือเพียงแต่วิญญาณ
     
     
     
     
     
     
    ก็เมื่อเดินมาเจอ.. ทางมึดและตัน
     
     
     
     
     

    ร้อนจน.. ละลาย
     
     
     
     

    พบความจริงอยู่ใน
     
     
     
     

    จุดจบ กับ บาดแผลที่ร้าวราน
     
     
     
     
     
     
     
    ใจ ... มอดไหม้
     
     
     
     
     
    จนดับหาย
     
     
     
     

    จมลงไปกับกองไฟ
     
     
    .
     
     
    .
     
     

    แค่เสี้ยวนาที...ก่อนมอดไหม้
     
     
     

    เพียงวูบเดียว...ก่อนสิ้นใจ
     
     
     

    เพียงเสี้ยวนาที
     
     
     

    ที่เห็นและสัมผัส
     
     
     
     
     
     
     
     
    ". . . . แ ส ง ไ ฟ . . . . ."
     
     
     
     
     
     
     
     
    เพียงลำพัง . . . ข้างเดียว
     
     
     
     
     
    *   *   *   *
     
     
     
     

    ฉัน.. นั่งมองดูรอบๆกองไฟ
     
    ที่ๆเดียวที่ให้ความอบอุ่น ... เมื่อมันหนาวจับใจ
     
    ฉัน.. นั่งมองดูแมลงเล่นไฟ 
     
     แค่เพียงเพราะ ... ความสวยงามของไฟ
     
    ต่างบินเข้าไป ... บินเข้าไป 
     
     มอดไหม้ไม่เหลือเลย

    .
    .
    .

    ฉันก็เหมือนกัน ... ชั่งเหมือนกัน 
     
    ไม่มีอะไรต่างจากแมลง
     
    เธอชั่งสวยงาม ... ชั่งงดงาม
     
    ไม่รู้ว่าเธอร้อนดั่งไฟ ... มอดไหม้ไม่เหลือเลย

    .
    .
    .

    ฉัน.. นั่งมองดูแมลงเล่นไฟ
     
    บอกตัวเอง ... เธอก็เหมือนกองไฟ
     
    ให้บินเข้าไป ... หลงรักไฟ
     
    มอดไหม้ไม่เหลือเลย
     
     
     
     
     
     
     
    *   *   *   *
     
     
     
     
     
    แม้แค่การยืนไว้ทุกข์ให้ฉัน ... จากเธอ
     
     
    ฉันก็ไม่เห็น ... แม้แต่เงา
     
     
     
    .
     
    .

    .
     
    .
     
    .
     

    บ า ง ที
     

    ถึ ง เ ร า จ ะ เ ข้ า ใ จ
     

    แ ต่ มั น ก็ ไ ม่ ไ ด้ แ ป ล ว่ า
     

    เ ร า ต้ อ ง ทํ า ไ ด้
     

    ใ ช่ ไ ห ม ?
     
     
     
     
     
     
     

    .  .   .   .   .   .
     

    .. คนเรานี้ ก็แปลก..
     
    มีคนดีๆ เดินเข้ามามอบความรักให้
     
    แต่กลับไม่สนใจ หรือแลมอง
     
    ความสุข.. อยู่ตรงหน้าไม่วิ่งเข้าหา
     
    กลับเลือก.. บินเข้ากองไฟแทน
     
    .
     
    มีคนบอกว่า.. แบบนี้แถวบ้าน เรียกว่า "โง่"
     
    คนโง่คนนั้น.. ยิ้มรับ
     
    และบอกว่า นั่นคือคำชม :)
     
    .
     
    .. ในเรื่องความรัก..
     
    ต่อให้คุณเป็นคนดีดั่ง เทพบุตร นางฟ้า แค่ไหนก็ตาม
     
    ถ้าเขาไม่ได้รักคุณ
     
    มันก็แค่นั้นเอง
    .
    .
    .

    ใ จ . . . ค น

     

    .  .   .   .   .   .


    20 Jun2007
    .
    .
    ... [P S ' B e g i n N i n g] ...

     

    12:13 | Link permanente | Incluir no blog
    19 de junho

    :: T h e W a y ::

     

     


    ทุกครั้ง.. เวลาที่ความสัมพันธ์ของคนสองคนจบลง


    เรามักจะได้ยินเหตุผลต่างๆ.. ที่ยกขึ้นมาอ้างเสมอ

     

    เพราะ.. ฉันเปลี่ยนไป

    เพราะ.. ว่าวันนี้เธอไม่เหมือนเธอคนเดิม

    เพราะ.. ความรักเรามันหมดลงแล้ว

     .  .
     
    ทุกครั้ง.. ที่ถูกบอกเลิก

    เราจะนึกย้อนกลับไป..
     
    นึกถึง.. ทุกความผิดพลาดได้หมด

    แต่เราไม่เคย.. แก้ไข้มันได้ทัน

    เราปล่อยให้ความสัมพันธ์.. เย็นชืดลงไปเรื่อยๆ

    ..จ น ถึ ง วั น พิ พ า ก ษ า..
     

    .

    .

    ก่อนที่มันจะสาย ... บอกฉัน ... ให้เข้าใจ

    หากฉันทำพลาดไป ... บอกกับฉันให้รู้ ... อย่าเก็บไว้ข้างใน

    ก่อนที่มันจะสาย ... ก่อนจะช่วยกันไม่ได้

    บอกฉันให้เข้าใจ ... ถ้าหากเรายังรักกัน  ... บอกฉันวันนี้

    อย่ารอให้ถึงวันที่ ... รั ก เ ร า ห ม ด ไ ป แ ล้ ว  

    .

    .

    .


     
    ..ความรัก...

    อาจต้องการคำพูด.. มากกว่านั้น
     

     

    ..ความรัก...

    อาจต้องการการถูกมอง.. มากกว่านั้น
     

     

    ..ความรัก...

    อาจต้องการการแสดงออก.. มากกว่านั้น
     
     
     
    *

     
    *

     
    *

     
    *
     
     

    ในคำว่า  " ม า ก ก ว่ า นั้ น "
     
    ของคนสองคน.. อาจไม่เคยมีเท่ากัน
     
     


    มากแค่ไหน.. ?

    ถึงจะเพียงพอ.. เท่ากับปริมาณทีต่างฝ่ายต่างต้องการ

     
    มากแค่ไหน.. ?

    จึงจะมีปริมาณมากพอ.. ที่จะเติมเต็มอีกฝ่ายได้
     
    .

    .
     
    เราเองไม่มีทางรู้ในทิศทาง.. ที่เขาต้องการให้เราก้าวเดินไป
     
    พอๆกับ
     
    ที่เขาก็ไม่รู้ในทิศทาง.. ที่เราอยากให้เขาก้าวเดินมา
     
     
    ถ้าต่างฝ่ายต่างไม่บอก
     
    เก็บความเงียบใว้ในใจ
     
    เก็บเข็มทิศซ่อนเอาไว้อยู่อย่างนั้น
     
    ต่างคน..คงหลงทาง
     
     
    และถึงมีการบอกให้รู้.. ในทางเดินที่ควรจะเดิน
     
    เราและเขา
     
    ก็ไม่สามารถเดินได้ตรง
     
    ทุกทิศทาง ทุกก้าว ไปตลอดเส้นทาง
     
    .
     
    .
     
    ถ้าเราเป็นฝ่ายเรียกร้อง.. ในความรักมากเกิน
     
    เราอาจไม่เจอรัก.. ที่จะพอเท่ากับความต้องการของเราได้เลย
     
     

    ถ้าเราเป็นฝ่ายมอบให้
     
    ก็แค่..ให้ไป..
     
    ด้วยใจ
     
    เท่านั้นเอง
     
    .

    .
     
    ในความสัมพันธ์ดีๆ.. ระหว่างคนสองคน.. ในความรัก


    การเรียกร้อง
     
    อาจไม่ใช่หน้าที่แท้จริงที่ควรทำ

     
    แต่เราก็.. เรียกร้อง
     
    มันก็แค่.. ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์
     
    มันกลายเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว
     
    แต่การที่จะไปคาดหวังอะไรจากใคร..
     
    คงลำบาก.. ที่จะได้มา
     
    .
     
    หน้าที่ของเรา..
     
    คือการ.. ให้จากใจ
     
    เราไม่มีทางรู้หรอกว่าผู้รับ.. จะรู้สึกได้หรือไม่
     
     
    หน้าที่ของเรา..มันหมดลงตั้งแต่วินาทีแรกที่เราให้
     
    คนรับ.. จะรู้ได้ หรือ ไม่นั้น
     
    เป็นเรื่องของเขาแล้ว
     
    .

    .
     
    "ฉันไม่มีเหตุผลใดให้เธอ   รัก.. มันมีเหตุผลในตัวของมัน
     
    ฉันแค่ทำสิ่งนี้ที่ใจต้องการ..  เหลือแค่เธอ..รับมันไป"
     

    .

    .


     
    แล้วมัน .. มากพอไหม.. ?

     
    อยากให้มันมากกว่านี้ไหม..?
     


     
     
    บางที..
     


     
     
    "เขาอาจจะรักเรา..ในแบบของเขาก็ได้"
     

     

    มากแค่ไหนนะหรอ?
     


     
    คงเพียงแค่
     
     
     


    "เท่าที่คนๆหนึ่งจะทำให้ได้"
     
     
     


    เท่านี้...ก็พอแล้ว
     
    .
     
    .
     
    .
     
     
    และ.. ในบางครั้ง
     
    การมอบสิ่งดีๆให้... กับใครสักคน
     
    บางที..เราเองก็ไม่รู้หรอกว่า 
     
    ไอ้สิ่งที่เราคิดไปเอง..ว่ามันดีนั้น
     
    มันอาจเป็นสิ่งที่...เขาไม่ต้องการก็ได้
     
    แม้สิ่งที่เรามอบให้
     
    มันจะมาจากความรัก ความหวังดีก็ตาม

    .

    .

    .

    " ฉันไม่เคยจะคิดซักนิด .. ไม่เคยคิด..จะทำให้เธอเสียใจ

    ฉันไม่เคยจะคิดทำร้าย ... มีแต่รักให้เธอหมดหัวใจ เธอรู้ไหม "


     
     
    *
     
    *
     
    *
     
    *
     
     


    ..ความรัก...

    อาจต้องการคำพูด.. มากกว่านั้น
     

     

    ..ความรัก...

    อาจต้องการการถูกมอง.. มากกว่านั้น
     

     

    ..ความรัก...

    อาจต้องการการแสดงออก.. มากกว่านั้น
     
     

    " ก่ อ น ที่ มั น จ ะ ส า ย "

     

     


     
    โปรดบอกฉันสักนิด

    ในความผิด..

    ที่ฉันอาจไม่ได้ตั้งใจ .. และที่ฉันไม่อาจจะเข้าใจ

    ก่อนความรู้สึกบางอย่าง.. จะสลายไปตามกาลเวลา

    ก่อนที่มันจะสายไป

    .

    ถ้าตั้งแต่วินาทีแรก

    เลือกแล้วว่า.. เป็นเธอ

    สำหรับฉัน...คงเพียงแค่..
     
    พยายามไม่คาดหวังอะไร จากใคร มากเกินไป
     
    ยอมรับเธอ.. ในแบบที่เธอเป็น
     
    เท่าตัวตนที่เห็น และเป็นอยู่
     
    ส่วนเรื่องดีๆที่เธอมอบให้มา..
     
    ฉันถือว่า..มันเป็นของแถม ชิ้นพิเศษ :)

     

     

     

    PS...

    ถึง สหายข้า..

    เหมือนมีใครกำลังงอนกูอยู่ ... ( อืม... กูรู้สึกได้ - -"  )

    พักนี้ไม่ค่อยได้ออนเอ็ม คงไม่ได้เจอ ( เบื่อนิดๆ )

    กูรู้ว่าเมิงจะเข้ามาอ่าน อ่านแล้ว..ช่วยส่ง..ข้อความกลับมาด้วย

    โทรไปก็ไม่ค่อยจะรับ..   ( เรื่องปกติ ชิน.. )

    แต่ช่วยทำให้รู้หน่อยว่ามีตัวตน กูเป็นห่วง

    เลิกน้อยใจเค้าได้แล้ว..  เดี๋ยววันเกิดกินเค้กกันนะ ^^

    ไม่ผิดสัญญาแน่คราวนี้ ( เอาขาและแขน..อันอวบขาวอ้วนตุ๊กตาเป็นประกัน 555 )

    .. รักและคิดถึงพวกมึง ..

     

    :: Credit :: ( My Inspiration)
    "ร้อยหนังสือแห่งความเดียวดาย By Boy "
    เพลง "ก่ อ น ที่ มั น จ ะ ส า ย"

    31Mar ~ 08 Jun2007
    .
    .
    ... [P S ' B e g i n N i n g] ...

     

    8:29 | Link permanente | Incluir no blog
    02 de junho

    :: L o s t ::


     
     
     
     
     
    หลายครั้ง หลายหน
     
    ที่ตะโกนบอกกับใจตัวเองว่า

    อยากลืม.. ทุกสิ่งอย่าง

    อยากลบ.. ทุกเรื่องราวที่เคยเกิดออกไปให้หมด

    .
    .

    ไม่ว่าใคร

    ไม่ว่าความรักครั้งไหน

    ไม่ว่าความเศร้า ความเจ็บปวดครั้งใด

    ไม่ว่าเรื่องราวอะไร

    .
    .
    .

    ทางออก ที่มองหา คือการ
     
     
     
    " ล บ อ อ ก " แล้ว  " ลื ม ไ ป "
     
     
     
    เพียงแค่อยากให้
     
     
     
    " ว่ า ง เ ป ล่ า "
     
     
     
    เหมือนกับว่า

    ไม่เคยมีสิ่งใด... ผ่านเข้ามา

    ไม่เคยมีอะไร... เข้ามาเติมเต็ม

    ไม่เคยมีเรื่องราวอะไร... เกิดขึ้นมาก่อน

    .

    .

    จำไม่ได้ แม้จะใคร

    จำไม่ได้ แม้จะกี่ความรู้สึก

    จำไม่ได้ แม้จะกี่หยดน้ำตา

    จำไม่ได้ แม้จะกี่รอยยิ้ม

    จำไม่ได้ แม้จะกี่เสียงหัวเราะ

    จำไม่ได้ แม้จะกี่คำห่วงใย

    จำไม่ได้ แม้จะกี่อ้อมกอด

    จำไม่ได้ แม้จะกี่คำมั่นสัญญา
     
     
    .
    .
    .
     
     
    ทางออกที่ ... อยากจะเลือก
     

    อยู่ใน
     

    ทางออกที่ ... เลือกไม่ได้
     
     
     
     
     

    "ท า ง อ อ ก ข อ ง ค น ขี้ แ พ้"
     
     
     
     
    เพราะบางที
     
     
     
    ฉันเอง..
     
     
     
    ก็ไม่ได้..เข้มแข็งอย่างที่เห็นเท่าไหร่หรอก
     
     
    .
    .
    .
     
     

    ถ้ารู้ว่าสุดท้ายแล้ว...เราจะไม่รักกัน
     

    ฉันขอ
     

    ขอให้เรา..และทุกอย่างระหว่างเรา
     

    ได้เริ่มใหม่...ได้ไหม?
     

    อยากให้เราเดินทาง..ข้ามวันเวลากลับไป
     

    กลับไป..เพื่อที่เรา
     
     
    จะได้ " ไ ม่ ต้ อ ง รู้ จั ก กั น  "
     
    .
    .
    .
    .
     
     
     
     
    (((((( . . . ตื่ น จ า ก ฝั น . . .)))))))
     
     
     

    .
    .
    .
    .
     
     
     
     
    " ยิ่ ง ล บ ยิ่ ง ชั ด เ จ น "
     
     
     
     
    " เ รื่ อ ง บ า ง เ รื่ อ ง . . .   ก็ ไ ม่ มี ท า ง จ ะ เ ป็ น ไ ด้ จ ริ ง "
     
     
     
    .
    .
    .
    .
     
     
     
    .
    .
    .
    .
     
    คนๆหนึ่ง พยายามลืม.. ความทรงจำ

    คนๆหนึ่ง พยายามตามหา.. ความทรงจำ
     
     

    อย่างไหน

    ทรมาน และ เจ็บปวดมากกว่ากัน
     
     
     

    ในวันหนึ่ง...

    เราอยากให้ความทรงจำ.. หายไป

    เพียงเพราะมันทำให้เรา.. เจ็บปวด

    รอยบาดแผลมันเยอะเกินไป

    อยากลบ และ ลืม...ว่าใครเป็นคนฝากไว้

    และใคร หรือ สิ่งไหน ... ที่ทำให้ร้องไห้
     
     

    แล้วถ้า...
     
     

    ในวันหนึ่ง...

    ความทรงจำเราหายไปจริงๆ

    จำไม่ได้แม้แต่ว่าตัวเราเอง ... เป็นใคร

    จำไม่ได้ว่า คนที่คอยรักษาบาดแผลให้เรา ... เป็นใคร

    จำไม่ได้ว่าอ้อมกอดอุ่นๆนั้น... เป็นของใคร

    จำไม่ได้ว่าคนที่เช็ดน้ำตาให้เรา ... เป็นใคร
     
     
    ฉันคงเสียใจ
     
     
    เรื่องราวต่างๆที่ผ่าน... คงดูมีค่าและความหมาย
     
    ทุกอย่างมีค่า..และมีความหมาย..ตามช่วงเวลาของมันเอง

    .
    .
    .
     
    " ถ้ารู้ว่าสุดท้ายแล้ว...เราจะไม่รักกัน
     

    ฉันคงบอกว่า
     
    ฉัน...ไม่เคยเสียดาย
     

    วันเวลาที่ผ่านไปเลย "
     

    .
    .
    .
     
     
    ความเจ็บปวด... ยังคงอยู่ 
     
     
     

    ความสุข... ยังคงอยู่
     
     
     

    ความรัก... ยังคงอยู่
     
     
     
     
    .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .
     
     
     
     
     
     

    PS..
     
    ..ดูๆ คิดๆ รู้สึกๆ จากเรื่อง .. Me Myself
     
    ..เอามาลงไว้ก่อน ก่อนที่จะลืม..เลือนลางไปก่อน
     
    ..เผื่อ..ช่วยใครสักคนได้ ^^
     
    ..มีอะไร ส่งข้อความมานะ (สหายข้า ^^) 
     
    11 May 2007
    .
    .
    ... [P S ' B e g i n N i n g] ...

    22:12 | Link permanente | Incluir no blog
    12 de maio

    :: S o m e O n e S p e c i a l ::


     
     
     
     
    I Wanna Be That Someone Special In His Life

    I Wanna Kiss Him Good Morning

    And Hold Him At Night

    I Wanna Know What He's Feeling

    And Not Have To Ask

    And When He Comes To Me

    He Comes With No Guilt Atlached
     
    I Wanna Be That Someone Special Who Touches His Soul

    I Wanna Understand His Moods

    But Not Try To Control

    I Wanna Open His Mind

    To A Different Side
     
    And He Speak To Me

    He Know There's Nothing To Hide

    I Wanna Be Inspired By His World

    I Wanna Feel The Fascination Of Opinioned Converstions
     
    .
    .
     
    I Don't Want A Love That's Polished And Perfected

    I Just Want A Relationship That's Comfortably Realistic
     
    .
     
     
    .
                                                                          
    Someone Special To be Someone Special
     
     
    But  To Be That Someone Special Is Not Easy

    Coz  To Be That Someone Person 

    I  Want  the Only Person
     
    That's Someone Special To Me
     
     
     
     
     
    " S o m e o n e   S p e c i a l   I s   N o t  E a s y "
     
     
    .  .  .  .  .
    18:50 | Link permanente | Incluir no blog
    03 de maio

    :: ความปวดร้าวอันงดงาม ::


     
     
    หมีกากบาท... แอบร่ำไห้ในมุมมืด
     
     
    เสียงสะอื้นแผ่วเบา
     
     
    เบาเสียจน เพียงสายลมพัดผ่าน
     
     
    ก็ไม่มีใคร.. ได้ยินสำเนียงแห่งความโศกเศร้านั้นแล้ว
     
     
     
     
     
    หมีกากบาท... โดนทำร้ายมาแต่เล็ก
     
     
    ร่างกายยับเยินด้วยบาดแผล
     
     
    หากคุณถามว่า... 
     
     
    เขา..เ จ็ บ ป ว ด ต ร ง ไ ห น ที่ สุ ด  ?
     
     
    เขาจะแตะตรง " หั ว ใ จ"
     
     
     
     
     
    มีใครบ้างไหม..
     
     
    ไม่เคยเจ็บปวดมาก่อน
     
     
    เขายืนยันมั่นใจ
     
     
     
    เ จ็ บ ป ว ด ที่ สุ ด  ณ  จุ ด ใ ด
     
     
     
    ต้ อ ง ทํ า แ ผ ล ใ ห้ ส ว ย ที่ สุ ด ต ร ง จุ ด นั้ น
     
     
     
     
     
    ทุกครั้งที่โดนทำร้าย
     
     
    หมีกากบาท... มักซ่อนตัวในสถานที่งดงามที่สุด
     
     
    จิตนาการถึงช่วงแสนสุข
     
     
    หลังจากหลั่งน้ำตาไม่กี่หยด
     
     
    เขาจะแตะตรง " หั ว ใ จ " แล้วหยุดร้องไห้
     
     
     
     

     
    .
     
    .
     
    .
     
    .
     
    .
     
     
     
     
     
    เราจะไม่รู้สึกเสียใจบ้างเลยหรือไร
     
    หากเราไม่เคยคาดหวังสิ่งใดในชีวิต
     
    หากประตูแห่งความสุข..ไม่เคยเปิดออกมา
     
    อิสรภาพก็เป็นแค่.. จิตนาการ
     
     
     
    การรอคอยความสุข
     
    ไม่ใช่เรื่องฟุ่มเฟื่อยแต่ประการใด
     
    สิ่งที่เราต้องการ..
     
    ก็เพียงแค่อ้อมกอดอบอุ่น..เท่านั้นเอง!
     
     
     
     
     
     

    :: Credit ::
    Jimmy Liao
    Paradise Lost .ความปวดร้าวอันงดงาม. (หมีกากบาท)
     

    10:17 | Link permanente | Incluir no blog
    01 de maio

    :: T o B e I n t i m a t e ::



    กับเธอ.. คนไม่คุ้นเคย . . .ไม่เคยจะใกล้ชิด
     
    กับใจ.. ที่ไม่คุ้นใคร แค่สนิท . . . ยังไม่เคย
     
    เมื่อเรา.. มาได้พบกัน . . . ชีวิตใยเปลี่ยนเลย
     
    กับคน.. ที่ไม่คุ้นเคย . . . ได้มาอยู่.. ใกล้กัน
      
    .    .    .    .    .
     
    กับเธอ.. ที่ไม่คุ้น . . . กันกลับทำใจฉันหาย
     
    แปลกดี.. คนที่วุ่นวาย . . .  ติดตรึงในหัวใจ
     
    กับเธอ.. ที่ไม่คุ้นเคย . . . กลับเริ่มมีความหมาย
     
    กับเธอ.. เรื่องที่ง่ายดาย . . .  กับฉันมันยิ่งใหญ่
     
    .    .    .    .    .
     
    แต่เธอ..  จะรู้ตัวรึปล่าว และ เราคิดเหมือนกันหรือปล่าว
     
    ก็ยังยังไม่เคยมั่นใจ . . . พรุ่งนี้ของเรา . . . จะลงเอยเช่นไร
     
    ต่างคน.. ที่ไม่คุ้นเคย . . . ไม่เคยจะใกล้ชิด
     
    แต่เรา.. เข้ามาคุ้นกัน . . . เริ่มสนิทในหัวใจ
     
    ต่างคน.. ที่ไม่คุ้นเคย . . . กลับเหมือนลมหายใจ
     
     
    อ ย า ก มี เ ธ อ ไ ม่ ห า ย ไ ป  
     
      
     ไ ด้ ไ ห ม เ ธ อ ค น ดี
     
     
     
    อ ย า ก มี เ ธ อ อ ยู่ ข้ า ง ก า ย 
     
     
    . . . ไ ด้ ไ ห ม . . .
     
     
     .
     
    .
     
    .
     
    .
     
     
     
    เวลา..เดินทาง 
     
     
    ความเปลี่ยนแปลง..เดินตามมา
     
     
    ในสิ่งที่ไม่มี .. กับกลายเป็นสิ่งที่มีและเพิ่มเข้ามา
     
     
    ในสิ่งที่ไม่เคยรับรู้ .. ก็ได้มองเห็นและเข้าใจ
     
     
    หลายอย่างที่เคยเดินผ่าน .. ก็อาจหยุดอยู่ตรงหน้า
     
     
    หลายอย่างที่เดินจากแล้วขาดหาย .. ยังคงหลงเหลือแต่ไม่สมบูรณ์แบบเช่นเดิมอีกต่อไป
     
     
    สิ่งที่ธรรมดา .. กลับกลายเป็นสิ่งพิเศษ
     
     
    สิ่งที่ไม่คุ้นเคย .. ก็กลายเป็นสิ่งคุ้นใจ
     
     
    เรื่องราวใหม่ๆ ... ที่เข้ามา
     
     
    เรื่องดีๆ ... ที่เกิดขึ้น  
     
     
    ทางเดินสายใหม่ ... ที่แปลกตา
     
     
    ใครมากมายที่เข้ามา ... ให้ทักทาย
     
     
    และใครสักคนที่เดินมาพบเจอ ... ให้คุ้นตาและใจ
     
     
     

    เวลาที่ยังหมุนไป พร้อมกับ การเปลี่ยนแปลงที่เดินเป็นเพื่อนกัน
     
     
     
     
     
     " สิ่ ง ดี ๆ "
     
     
    ที่ พ บ เ จ อ
     
     
    ใ น ห ล า ย สิ่ ง ห ล า ย อ ย่ า ง ข อ ง 
     
     
    " ก า ร เ ป ลี่ ย น แ ป ล ง  "
     
     
     
     
     

     
     
     
     ฟ้าตรงนั้น
     
     
    ฉันไม่เคยไปถึงมันเลย
     
     
    แต่คุ้นตาฉันเหลือเกิน
     
     
    และ
     
     
    ยั ง รั ก ท้ อ ง ฟ้ า เ ห มื อ น เ ดิ ม
     
     
     
     
    20 Feb 2007
    .
    .
    ... [PS'BeginNing] ...
     

    6:36 | Link permanente | Incluir no blog

    :: T u r n B a c k T i m e ::

     
     
     
     
    อยากไปในที่ ที่ซึ่ง . . . เ ว ล า จะหมุนถ้อยหลังกลับ
     
    อยากไปในที่ ที่ซึ่ง . . . เ ว ล า จะไม่หมุนไปข้างหน้า
     
    อยากไปในที่ ที่ซึ่ง . . . ไร้ซึ่ง ก า ล เ ว ล า
     
     
     
     
    ที่ ไ ห น ?
     
    หาไม่เจอ. . . ในโลกใบนี้
     
    คงมีแค่เพียง. . . ปั จ จุ บั น  
     
    ที่ในใจเป็น. . .  เ มื่ อ ว า น วั น ที่ ผ่ า น
     
     
     
    *    *    *    *
     
     
    วั น เ ว ล า
     
    ทำให้  สร้าง  สะสม  ก่อเกิด
     
    ค ว า ม ผู ก พั น . . . กับบางสิ่งบางอย่าง
     
    จนคิดว่า..ในวันหนึ่งไม่อาจสามารถขาดไปได้
     
     
    แ ล ะ
     
     
    วั น เ ว ล า
     
    ทำให้  สร้าง  สะสม  ก่อเกิด
     
    ค ว า ม ป ว ด ร้ า ว ...
     
    จากการ..พ ร า ก จ า ก ในสิ่งที่ผูกพัน
     
     
     
    *    *    *    *
     
     
    เ ว ล า มักจะเกี่ยวข้องกับ
     
    การ  ม า ถึ ง. . .  ค ง อ ยู่. . .  แ ล้ ว จ า กไ ป. . .
     
    ถ้าไม่มองในแง่ร้าย
     
    เ ว ล า ก็ไม่ใช่เรื่องเศร้า
     
    แต่ เ ว ล า สอนให้เรา
     
     
    เ รี ย น รู้  และ  เ ข้ า ใ จ
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     

           

     

    สุดท้าย
     
    ฉันคงต้อง. . . จำใจยอมรับ
     
    ที่จะ เรียนรู้ และ เข้าใจ
     
    กับ วั น เ ว ล า ที่ผ่านไปแล้ว
     
    แม้ว่ามันจะ สุ ข  หรือ  เ จ็ บ ป ว ด แค่ไหนก็ตาม 
     
     
     
     
     
    19 Nov 2006
    .
    .
     ... [PS'N] ...
     
     
     
     
     
     
     
    *    *    *    *    *    *    *    *
    6:22 | Link permanente | Incluir no blog
    29 de abril

    :: H a p p y ::

     
     
     
     
     
     
    ทุ ก ค น . . . ส ร้ า ง " ค ว า ม สุ ข " 
     
     
       
    ใ ห้ ค น อื่ นไ ด้ ทั้ ง นั้ น
     
     
     
     
     
    บ า ง ค น . . . ส ร้ า ง ด้ ว ย ก า ร 
     
     
     
     เ ดิ น เ ข้ า ม า
     
     
     
     
     
    บ า ง ค น . . . ส ร้ า ง ด้ ว ย ก า ร
     
     
     
    เ ดิ น อ อ ก ไ ป
     
     
     
     
     
    . . . . . . . . . .
     
     
     
        
    1:29 | Link permanente | Incluir no blog