.


.


.

ที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน.. มีเสียงเรียกชื่อผม

พอหันไปมอง ปรากฎว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย


สบายดีมั้ย?

ทำงานที่บริษัทราบรื่นดีหรือเปล่า?

ได้ข่าวคนนั้นบ้างไหม... ?


เราซักถามข่าวคราวกันไปมา

เพื่อนคนนั้น.. ก็ถามถึงเธอจนได้



เป็นเรื่องที่ผมนึกไว้อยู่แล้ว

จึงตอบนิ่งๆว่า


"เราเลิกกันแล้ว เมื่อไม่นานนี้เอง"


"ดูพวกนายไม่น่าจะมีวันเลิกกันได้

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ"


ผมพูดไม่ออก.. เพราะเพื่อนผมถามตรงกว่าที่คิด

บอกไม่ได้ว่าเราเลิกเพราะอะไร

เพราะผมรู้ว่า...

ถ้าจะอธิบายความรัก.. ที่จบไปแล้ว

ด้วยคำเพียงบรรทัดเดียว

มันฟังคล้ายๆกันและดูเป็นเรื่องน่าขำ



ผมไม่สามารถอธิบายได้ครบถ้วนว่า..

เรารักกันมากแค่ไหน

แต่บังเอิญเธอพบรักใหม่กับคนอื่น

จึงต้องจากผมไป

และเธอรู้สึกผิดต่อผมแค่ไหน


ผมอยากบอกด้วยถ้อยคำเพียงบรรทัดเดียวว่า

เธอมีคนอื่นแล้ว..

เลยหันหลังกลับ

พรางบอกเพื่อนว่า..

" ไว้มาดื่นเหล้ากันสักวันเถอะ"




..เลิกกัน..

แต่อย่างน้อย สำหรับผมแล้ว

นั้นคือความรักอันมีค่า.. ที่น่าจดจำเท่านั้น

.


.


.

.


.


.



หลังจากเลิกกับเขา

การพบปะกับคนอื่น.. กลายเป็นเรื่องยากยิ่ง


เจอใครก็ล้วนถามแต่เรื่องเขา

พอตอบว่าเลิกกันแล้ว

ก็ถามต่อว่า

จริงหรือเปล่า? เลิกกันทำไมหรือ..?


แล้วทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

รอฟังคำตอบจากฉัน

บางครั้ง ดูเหมือนสีหน้านั้น เยาะเย้ยฉันว่า


รักกันมากขนาดนั้น

แต่ในที่สุด.. พวกเธอก็เลิกกันจนได้


ฉันอาจคิดมากไปเอง

แต่พอเจอเรื่องแบบนั้นทีไร

ทำให้รู้สึกไม่ดีไปตลอดทั้งวัน


ฉันเพียงแต่รัก.. และ เลิก..

ทำมัยต้องลำบากใจขนาดนี้

บางครั้ง รู้สึกเสียใจจนโกรธแค้นเขา

และทรมานเหลือเกิน



ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า

การเลิกคบกับคนๆหนึ่งนั้น

เป็นเรื่องที่ยากลำบากขนาดนี้

ถึงตอนนี้ ฉันพบจะเข้าใจแล้ว

การเลิกรากับคนๆหนึ่ง



เป็นเสมือน.. การผ่าตัดครั้งใหญ่


ซึ่งต้องตัดส่วนหนึ่งของโลกที่ฉันเคยอาศัยอยู่


ออกไปทั้งส่วน

.

.

.