Windows LiveWindows Live™
 
 
Perfil de PS." .. L e t M e B e E ...FotosBlogListas Ferramentas Ajuda

" .. L e t M e B e E m p t y .. "

• A l i v e =Look • Read • Listen [ Life is everywHere ] •

Perfil

PS. N i n G

Local
ที่ ที่ มี แ ต่ เ ร า
Interesses
Art Life Love
I am just an Ordinary Girl

I hate a lie person
Exibir detalhes do perfil

Windows Media Player

Fotos

Last BeginNing
Carregando...Carregando...

Blog
06 de dezembro

. . .

 


. . .เคยได้ยินใช่ไหม?

ว่าที่นึง ถ้าไปถึง.. เราจะมีทุกอย่าง

ความสุข ความฝัน อะไรที่เฝ้ารอ  จะรอเราอยู่... ที่ปลายทาง

และต้องใช้เพียงตั๋วเดินทางแค่ใบเดียว

และมันก็ ไป - กลับ ได้ตั้งหลายครั้ง

 

แต่... ไม่เคยจะมีผู้ใดที่เคยไป

จะกลับมาเล่าอะไรให้ฉันฟัง

 


. .ก็เลยสงสัยว่า.. จริง หรือ ไม่จริง

ก็อยากไปเจอกับตัว.. สักครั้งหนึ่ง

จะต้องเดินทางไกลด้วยเท้าฉันก็ยอม

หากมันจะมีอะไรเมื่อไปถึง

 

ต่อให้.. ตั๋วเดินทาง จะแพงสักเท่าไหร่

ต้องจ่ายด้วยอะไรจะไปหามา

แล้วฉันจะ.. จ่ายหมดทั้งชีวิตที่ฉันมี

.

.

เพื่อ...ให้ใครบางคน... มาส่งคืน... และบอกว่า. . .

 


ตั๋วใบนี้.. ไม่ได้มีสำหรับฉัน 

แม้เค้าจะขายให้ทุกคนได้เท่ากัน

เพียงแต่. . .

รถขบวนนี้.. ไม่มีที่ให้กับฉัน

จึงไม่มีสิทธิ์เดินทาง

.


.

อย่างที่เคยบอกไป

ฉันทุ่มเท และ ออกเดินไปตามทางที่เขาไป

จะเหนื่อย จะร้อน จะหนาว ฉันไม่กลัว กับใจทรนงจะทนไว้

และในไม่ช้า ไม่นานก็มองเจอ ว่ามี.. ปลายทางอยู่ไม่ไกล

ก็เลยตะเกียกตะกายเพื่อไปเจอ

สุดท้าย.. ป ล า ย ท า ง ที่ ห า ย ไ ป

.

.


มันคงไม่มีจริงแท้ และ แน่นอน ปลายทางให้กับคนอย่างฉัน

แม้แต่ตั๋วเดินทางที่ใครๆ ก็มี  ก็ไม่ได้มีให้คนอย่างฉันเหมือนกัน

จึงหวนคืนไปยังทางที่เดินมา... ก็มีใครมองอยู่ตรงนั้น

 

พอเดินกลับไป.. ก็เจอเค้าคนเดิม..

ที่บอกฉันย้ำๆ ซ้ำๆ ว่า.....

 

ตั๋วใบนี้..

ไม่ได้มีสำหรับฉัน  แม้เค้าจะขายให้ทุกคนได้เท่ากัน

เพียงแต่..

รถขบวนนี้.. ไม่มีที่ให้กับฉัน 

จึ ง ไ ม่ มี สิ ท ธิ์ เ ดิ น ท า ง

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

12:31 | Link permanente | Incluir no blog
18 de outubro

:: F a r A w a y ::

 

 

● ...F a r A w a y... ●


.

.

.

.



.. คนสองคน ..



ที่เคยยื่นเคียงข้างกัน







.. มือสองมือ ..



ที่เคยจับผูกพันกันแน่นหนา



.

.

.

.




แต่แล้ว..



บางสิ่ง บางอย่าง



กลับแยกมือทั้งสอง



ให้หลุดออก.. จากกัน



.

.

.

.




หรือเพียงฟ้า



ต้องการทดลองอะไรบางอย่าง



ทดสอบ ใ จ... ของใครบางคน







. . .





" ผ ม มั น ก็ แ ค่ ค น ช อ บ เ อ า ช น ะ...ไ ม่ ย อ ม อ ะ ไ ร ง่ า ย ๆ "


.
.


" ฉั น มั น ก็ แ ค่ ค น ดื้ อ ... ค น ห นึ่ ง "





. . .





" ผ ม จ ะ เ อ า ช น ะ... ร ะ ย ะ ท า ง ดู บ้ า ง "


.
.


" ฉั น จ ะ ล อ ง ดื้ อ... กั บ โ ช ค ช ะ ต า ดู บ้ า ง "





. . .












คนสองคน



กับหัวใจ.. ที่มั่นคง



แม้ห่างไกลกันสุดขอบฟ้า



คงเป็นเพียงแค่...มือของเรา



ที่แยกจากกันใช่มั้ย ?



แต่..




ไม่ใช่ " หั ว ใ จ "






.. หัวใจ..จะไม่อ่อนแรง หรือ หวั่นไหว ..




.. ใจเรา..ยังคงใกล้.. เท่าที่เราต่างรู้สึก ..




.. ใจเรา..ยังคงใกล้.. ทุกครั้งที่นึกถึง ..





. . .




" ห ลั บ ต า ล ง ... แ ล้ ว นึ ก ถึ ง ผ ม "


.
.


" ห ลั บ ต า ล ง ... แ ล้ ว คุ ณ จ ะ เ ห็ น ฉั น "








" เ ร า จ ะ อ ยู่ ใ ก ล้ กั น เ ท่ า ที่ เ ร า ต้ อ ง ก า ร "



.

.

.

.




ระหว่างเรา อาจไร้ซึ่งกาลเวลาใดๆ



ไม่รู้ว่าวินาทีใด.. เป็นช่วงเวลาสิ่นสุดของการห่างไกล



เมื่อไหร่ ? หรือ ที่ใด ?



ที่จะได้ยืนเคียงข้างกาย


.

.


แม้วันนี้.. อาจเหมือนขาดอากาศหายใจไปบางช่วงขณะ



แต่เชื่อสิ.. ว่าความรักที่ล่องลอยอยู่กลางระยะทาง



จะไม่มีวันอ่อนแรงลงตามความใกล้ - ไกล



ความรู้สึกที่เชื่อมั่นต่อกัน.. จะไม่เปลี่ยนแปลงไปตามระยะทาง



ความรู้สึกบางอย่าง.. ยังไม่ตายไปกับเวลาที่เลยผ่าน





. . .




" แ ล้ ว ผ ม จ ะ พิ สู จ น์ ใ ห้ คุ ณ ดู "


.
.


" ฉั น .... เ ช่ น กั น "



. . .







ไม่ว่า.. ตรงนี้ หรือ ตรงไหน



ไม่ว่า.. ฟ้านี้ หรือ ฟ้าไหน



ไม่ว่า.. ลมร้อน หรือ ลมหนาว



ไม่ว่า.. ยามยิ้ม หรือ มีน้ำตา



ไม่ว่า.. ตอนนี้ หรือ เมื่อไหร่






แม้จะยืนอยู่อย่างเดียวดาย



แต่ทุกครั้งที่คิดถึง...จะมีภาพคนสองคน



อยู่ในความรู้สึกเสมอมา



จะมีแค่เธอกับฉัน



ยืนอยู่ข้างกัน


.

.



อยากมองฟ้า พร้อมเธอให้เหมือนวันก่อนนั้น



... จับมือกัน..ให้อุ่นเหมือนเคย ...    


.

. .

.


" แ ค่ อ ย า ก ก อ ด คุ ณ เ ท่ า นั้ น เ อ ง "


.
.


" แ ค่ อ ย า ก ยื น อ ยู่ ต ร ง นั้ น ข้ า ง ๆ คุ ณ "

 

 

 

 

.

 

.

 

.


สิ่งรอบตัวเราอาจไม่เคยเหมือน หรือเท่ากัน


ฝนทางนี้ คงไม่หนักหนา เท่าทางนั้น


ฟ้าตรงนี้ สวยกว่า ฟ้าทางนั้นมากมาย


..ไม่เท่ากัน..

.

.

.


" คุ ณ คิ ด ถึ ง ผ ม ไ ห ม ....."





" ใ ช่ .... ฉั น คิ ด"

.

.

.


..คงเป็นสิ่งเดียว..


..ที่เราเท่ากัน..











Writer & Photographer

[P S ' B e g i n N i n g]

02 Aug 2007    
 

0:55 | Link permanente | Incluir no blog
31 de julho

:: ผ่าตัด และ หนังเก่า ::

 

 

 

 



.


.


.

ที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน.. มีเสียงเรียกชื่อผม

พอหันไปมอง ปรากฎว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย


สบายดีมั้ย?

ทำงานที่บริษัทราบรื่นดีหรือเปล่า?

ได้ข่าวคนนั้นบ้างไหม... ?


เราซักถามข่าวคราวกันไปมา

เพื่อนคนนั้น.. ก็ถามถึงเธอจนได้



เป็นเรื่องที่ผมนึกไว้อยู่แล้ว

จึงตอบนิ่งๆว่า


"เราเลิกกันแล้ว เมื่อไม่นานนี้เอง"


"ดูพวกนายไม่น่าจะมีวันเลิกกันได้

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ"


ผมพูดไม่ออก.. เพราะเพื่อนผมถามตรงกว่าที่คิด

บอกไม่ได้ว่าเราเลิกเพราะอะไร

เพราะผมรู้ว่า...

ถ้าจะอธิบายความรัก.. ที่จบไปแล้ว

ด้วยคำเพียงบรรทัดเดียว

มันฟังคล้ายๆกันและดูเป็นเรื่องน่าขำ



ผมไม่สามารถอธิบายได้ครบถ้วนว่า..

เรารักกันมากแค่ไหน

แต่บังเอิญเธอพบรักใหม่กับคนอื่น

จึงต้องจากผมไป

และเธอรู้สึกผิดต่อผมแค่ไหน


ผมอยากบอกด้วยถ้อยคำเพียงบรรทัดเดียวว่า

เธอมีคนอื่นแล้ว..

เลยหันหลังกลับ

พรางบอกเพื่อนว่า..

" ไว้มาดื่นเหล้ากันสักวันเถอะ"




..เลิกกัน..

แต่อย่างน้อย สำหรับผมแล้ว

นั้นคือความรักอันมีค่า.. ที่น่าจดจำเท่านั้น

.


.


.





.


.


.



หลังจากเลิกกับเขา

การพบปะกับคนอื่น.. กลายเป็นเรื่องยากยิ่ง


เจอใครก็ล้วนถามแต่เรื่องเขา

พอตอบว่าเลิกกันแล้ว

ก็ถามต่อว่า

จริงหรือเปล่า? เลิกกันทำไมหรือ..?


แล้วทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

รอฟังคำตอบจากฉัน

บางครั้ง ดูเหมือนสีหน้านั้น เยาะเย้ยฉันว่า


รักกันมากขนาดนั้น

แต่ในที่สุด.. พวกเธอก็เลิกกันจนได้


ฉันอาจคิดมากไปเอง

แต่พอเจอเรื่องแบบนั้นทีไร

ทำให้รู้สึกไม่ดีไปตลอดทั้งวัน


ฉันเพียงแต่รัก.. และ เลิก..

ทำมัยต้องลำบากใจขนาดนี้

บางครั้ง รู้สึกเสียใจจนโกรธแค้นเขา

และทรมานเหลือเกิน



ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า

การเลิกคบกับคนๆหนึ่งนั้น

เป็นเรื่องที่ยากลำบากขนาดนี้

ถึงตอนนี้ ฉันพบจะเข้าใจแล้ว

การเลิกรากับคนๆหนึ่ง



เป็นเสมือน.. การผ่าตัดครั้งใหญ่


ซึ่งต้องตัดส่วนหนึ่งของโลกที่ฉันเคยอาศัยอยู่


ออกไปทั้งส่วน

.

.

.

 

 

.

 

.

 

.

 

เมื่อวันหนึ่ง...ใครบางคนก็เดินเข้ามา


เมื่อวันหนึ่ง...ใครบางคนก็เดินจากไป


เหตุการณ์ต่างๆมากมาย.. เกิดขึ้น และ จบลง


บางครั้ง


คล้ายว่าจะลืม ... เหมือนจำได้เลือนๆ


บางอย่าง...ไม่เคยลืม

.

.

.


เมื่อเลือกที่จะสร้างความทรงจำขึ้นมาตั้งแต่แรกแล้ว


ก็คงต้องจำยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้น


ไม่ว่าจะดี หรือ ร้าย


ทั้งจุดเริ่มต้น ระหว่างทาง และ ตอนจบ

.

.

.

จะว่าไปชีวิตคนเรา


ก็ไม่ต่างจากหนังที่เราเคยดูๆกัน


เรามักจะจำตอนจบของหนังได้ดีกว่าเรื่องราวทั้งหมดในเรื่อง


เรื่องราวในหนังอาจจะจบแบบมีความสุข


ในชีวิตจริงก็อาจมีความสุขเช่นกัน


แต่ในชีวิตจริง...สุดท้ายแล้ว


คนเราต้องพรากจากกันอยู่ดีเมื่อถึงเวลา


ไม่ว่าจะช้า หรือ เร็ว


ไม่ว่าใกล้ หรือ ไกล


ไม่ว่าจากเป็น หรือ จากตาย

.

.

.


จะเป็นเช่นไรถ้า...


คนเรามียางลบในสมอง


ไม่อยากจำอะไร.. ก็ลบความทรงจำนั้นทิ้งไป





แต่.. ถึงจะลบอย่างไร


ก็ยังคงเหลือร่องรอยการขีดเขียนของความทรงจำ


ปรากฎอยู่อย่างเลือนๆ


.


.


.




สุดท้ายเราก็ต้องยอมรับและจนใจ



กับความจนตรอกของ ใจ และ สมอง ตัวเอง



ที่ใจยังคงระลึกนึกถึงบ้างบางความรู้สึก



และบางช่วงที่สมองยังคงฉายภาพซ้ำ



ดั่งหนังเก่าที่ไม่ได้เรียกร้องอยากดูบ้างเป็นบางครา

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

:: Credit :: ( My Inspiration)
.
"ผู้ชาย..เขา ผู้หญิง..เธอ "


[P S ' B e g i n N i n g]
.
29 May 2007

 

 

 

PS..


... ช่วงชีวิตที่ขาดฉัน "เธอ"

เหมือนจะตาย...

หัวใจมันทนไม่ไหว

มันคอยแต่มองร้องหาว่า "เธอ"..

อยู่ไหนและเป็นอย่างไร


.

.

.

.

 

ด้วยความตั้งใจ.......  อย่างไม่เป็นทางการ


ว่าจะ...  งดเหล้าเข้าพรรษา



แต่.....

 




ไว้เจอกันนะ "เธอ" -------> แสงโสม @ Z -Moodddd

เอิ๊กกกๆ  เกิดกันเยอะจริง  หุหุ ^^"

11:18 | Link permanente | Incluir no blog
27 de julho

:: S p a c e ::

 

● S P A C E ● พื้ น ที่ ว่_ง เ ป ล่ _ ●



.

.

.

.

.

.







.

.

.

.

.



ในชีวิต.. คนเราแต่ละคน


ต่างคน.. ต่างก็มีพื้นที่ว่างๆ


พื้นที่ส่วนตัว.. ที่เป็นของตัวเอง



บ้าง.. ก็มีพื้นที่ว่างรอบกาย ที่กว้างไกลออกไป


จนแทบมองไม่เห็นใคร.. อยู่ข้างกาย




บ้าง.. ก็มีพื้นที่ว่างเพียงแคบๆ


ที่มีใครต่อใครมากมายรายล้อมอยู่รอบกาย


พื้นที่ว่างๆ อาจเหลืออยู่เพียงแค่น้อยนิด



.

.

.



.. คนบางคน ..




.. กับพื้นที่ บางพื้นที่ ..




เรากลับรู้สึกอึดอัด หรือ อาจสบายใจ


อยากวิ่งเข้าหา หรือ อยากเดินออกห่าง


อาจเข้าใจ หรือ อาจไม่เข้าใจ




และบางพื้นที่


ก็ไม่เคยมีใครได้รับรู้


และ


ไม่เคยมีใครใส่ใจ



.

.

.



และตัวเราเอง... อาจจะเลือกได้ว่า


อยากให้ใครต่างๆมากมายในชีวิตเรา


ยืนอยู่ใกล้ หรือ ไกล ในพื้นที่.. ที่เราแบ่งกั้นไว้





บางที


อาจเลือก.. บริเวณพื้นที่ว่างรอบตัวได้


และบางที


เราเองก็ไม่ใช่ผู้เลือก หรือ กำหนดได้... เสมอไป






.

.

.

.

.






คงจะดี..


ถ้ามีใครสักคน


ที่มีพื้นที่ว่าง.. เหมือนฉัน


มีพื้นที่ว่าง.. ที่ทับซ้อนกันได้อย่างลงตัว



.



พื้นที่ว่างรอบกายของฉัน...ยังคงเป็นพื้นที่ว่างต่อไป


พื้นที่ว่างรอบกายของเขา...ยังคงเป็นพื้นที่ว่างต่อไป




พื้นที่ว่างของเธอ...จะมีฉันอยู่ในนั้น


พื้นที่ว่างของฉัน...จะมีเธออยู่ในนั้น






เป็นพื้นที่ว่างของเราด้วย




พื้นที่ว่างเปล่า




คงไม่อ้างว้าง


.

.

.


บางครั้งก็คิดว่า ...


ปล่อยให้รอบกายว่างๆ กว้างๆ เปล่าๆ


ไม่มีใคร..แบบนี้น่ะดีแล้ว


หลายคนมากมาย


ก็เป็นแบบเราทั้งนั้น


.

.

.



มีความสุขกับตัวเอง



สุขแท้จริง ... คือ " สุขที่ใจเราเอง "




.

.

.



การที่นั่งฟังเพลง ในวันที่อากาศเย็นสบาย


..นั่นคือความสุข..




การได้ระบายสี และ ลากเส้นสีลงบนกระดาษ


..นั่นคือความสุข..




การเดินเหยียบลงบนพื้นทรายนุ่มๆ


พร้อมสายตาที่สัมผัสต่อสีสรรค์..ผสมผสานไอบางๆจากน้ำทะเล


..นั่นคือความสุข..




การมองท้องฟ้า เพียงเพื่อค้นหา..อะไรสักอย่าง


ที่ไร้จุดหมาย ไร้ความหมายใดๆ


เหมือนหัวใจ..ที่มันว่างเปล่า


..นั่นคือความสุข..




การได้นั่งอยู่ในความมืด มีเพียงแสงไฟบางๆ


พอให้รับรู้.. ถึงการมีชีวิตต่อไปในวันพรุ่งนี้


..นั่นคือความสุข..




การที่รู้ว่าฉันเอง.. ก็ยังมีความฝัน


เพื่อเป็นแรงขับเคลื่อนชีวิตในวันนี้และเช้าต่อไป


..นั่นคือความสุข..





การที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟ


แล้วมองผู้คนมากมาย..เดินผ่านไปมา


ทำให้ฉันรู้ว่า.. ฉันไม่ได้ตัวคนเดียว


..นั่นคือความสุข..














. . . แ ต่ . . .












ใครกัน ?..


ที่จะนั่งลง.. ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


แล้วฟังเพลงที่ชอบ .. ด้วยกัน




ใครกัน ?..


ที่จะนั่งลง.. ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


แล้วช่วยฉันระบายสีลงบนภาพวาด .. ด้วยกัน




ใครกัน ?..


ที่จะเดิน.. ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


แล้วมองออกไปกลางทะเล .. ด้วยกัน




ใครกัน ?..


ที่จะยืน.. ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


แล้วมองฟ้า ที่ว่างเปล่า ด้วยใจที่ว่างเปล่า


โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ .. ด้วยกัน




ใครกัน ?..


ที่จะนั่งลงที่ว่างข้างๆฉัน .. ในคืนที่แสนเงียบ


โดยปล่อยความเงียบเป็นบทสนทนาระหว่างเรา


มีเพียงแค่เรา..ที่เข้าใจกัน




ใครกัน ?..


ที่จะเดินอยู่ตรงที่ว่างข้างๆฉัน


ไปจนสุดทาง..ในวันที่ฝันเป็นจริง




ใครกัน ?..


ที่จะนั่งลงที่ว่างข้างๆฉัน.. ในร้านกาแฟ


แล้วมองผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา


ทำให้เรารับรู้ว่าโลกนี้.. ไม่ได้มีเพียงแค่เราสองคน



.

.

.




มีคนเคยบอกว่า...



จะไปสนใจอะไรมากมาย.. กับคนอื่นรอบกาย



" เ กิ ด ม า ค น เ ดี ย ว . . . ก็ ต า ย ค น เ ดี ย ว "



ฉันเห็นด้วย และ ไม่ปฏิเสธ




เสียงในความคิดฉัน ... บอกว่า





" ฉั น . . . อ ยู่ ค น เ ดี ย ว ไ ด้ "









. . . แ ต่ . . .










เสียงในความรู้สึกฉัน ... บอกว่า









. . . แ ล้ ว ใ น เ ว ล า . . .









. . . ที่ ฉั น มี ค ว า ม สุ ข . . . .









. . . ฉั น . . .









. . . จ ะ หั น ไ ป บ อ ก . . .












. . . กั บ ใ ค ร ?. . .



.

.

.

.






บางเวลาจะหาความเข้าใจ

ไม่มีใครแม้ในความฝัน

กาลเวลาปลอบโยนฉันให้เข้าใจ

...ไม่มีเธออยู่ตรงนี้...

พื้นที่ว่างเปล่า ... โอบล้อมตัวฉันอยู่ทุกวัน

พื้นที่ว่างเปล่า ...ไม่มีเธอไม่มีความหมาย




.


.


.


.






. . . . . . .


... หลายสิ่งหลายอย่าง.. ที่คนเราพยายามค้นหา คว้าให้ได้มา

ทั้งเงิน ทั้งชื่อเสียง รูปลักษณ์ เปลือกนอก

การสร้างภาพต่างๆ ความดี-เลว ความฉลาด-โง่

รวมไปถึง..

ความสุข และ ความรัก เพียงตัวเราเอง

.

ในชีวิตของคนเรา...

นับได้แค่กี่ร้อยล้านลมหายใจที่เข้าออก

มันอาจไม่ยาวนานเพียงพอ.. สำหรับการค้นหาเรื่องบางเรื่อง

ชีวิตอาจไม่มีถูก และไม่มีผิด

สุดท้ายแล้วสิ่งที่ได้กลับมา

ไม่มีอะไรเลยนอกจาก... " ป ร ะ ส บ ก า ร ณ์ "

.

.

.

แต่......

" ค ว า ม สุ ข " ... " ค ว า ม รั ก " ... ซึ่งกันและกัน

ต่างก็ต้องการเวลา.. จากเรามากๆ

แต่คนเรามัก เ รี ย น รู้ ที่จะใช้มัน

น้ อ ย เ ห ลื อ เ กิ น . . . :)


. . . . . . .


















Writer & Photographer

[P S ' B e g i n N i n g]

11 May 2007
.

 
19:57 | Link permanente | Incluir no blog
28 de junho

:: B u r n ::

 
 
 

ในคืนที่มึดดำ .. ฉันมองเห็นเธอ
 
 
 
 
.. แสงสว่าง ..
 
 
 
 
 
 
 
ในใจฉันที่นิ่งสงบ .. ฉันมองเห็นเธอ
 
 
 
 
.. เต้นรำเริงร่า ..
 
 
 
 
 
 
 
ในความหวาดกลัว .. ฉันมองเห็นเธอ
 
 
 
 
.. ความอบอุ่น ..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" อ ย า ก สั ม ผั ส "
 
 
 
 
 
 
 
 
เสียงตะโกนร้องบอก
 
 

จากในที่แสนใกล้และแสนไกล
 
 
 
 
 

"อย่าไปมองสิ่งนั้น"
 
 

"อย่าไปยุ่ง"
 
 

"อย่าก้าวเดินไป"
 
 

"อย่าวิ่งเข้าไป"
 
 

"อย่าบินเข้าไป"
 
 

"อย่าแม้แต่คิด"
 
 

"ได้โปรดเชื่อฉัน"
 
 
 
 
 
 
 
 
เสียงเรียกบอก
 
 

ไม่อาจต้านทาน.. แสงที่อยู่เบื้องหน้า
 
 

ไม่อาจทลาย.. เสียงที่ใจต้องการ
 
 

หัวใจละเมอ.. เหมือนคนติดยา
 
 
 
.
 
 
.
 
 

..... สุ ด ท้ า ย .....
 
 
 
 
 
..... ก ว่ า จ ะ พ บ ว่ า .....
 
 
 
 
 
 
ตัวเองเหลือเพียงแต่วิญญาณ
 
 
 
 
 
 
ก็เมื่อเดินมาเจอ.. ทางมึดและตัน
 
 
 
 
 

ร้อนจน.. ละลาย
 
 
 
 

พบความจริงอยู่ใน
 
 
 
 

จุดจบ กับ บาดแผลที่ร้าวราน
 
 
 
 
 
 
 
ใจ ... มอดไหม้
 
 
 
 
 
จนดับหาย
 
 
 
 

จมลงไปกับกองไฟ
 
 
.
 
 
.
 
 

แค่เสี้ยวนาที...ก่อนมอดไหม้
 
 
 

เพียงวูบเดียว...ก่อนสิ้นใจ
 
 
 

เพียงเสี้ยวนาที
 
 
 

ที่เห็นและสัมผัส
 
 
 
 
 
 
 
 
". . . . แ ส ง ไ ฟ . . . . ."
 
 
 
 
 
 
 
 
เพียงลำพัง . . . ข้างเดียว
 
 
 
 
 
*   *   *   *
 
 
 
 

ฉัน.. นั่งมองดูรอบๆกองไฟ
 
ที่ๆเดียวที่ให้ความอบอุ่น ... เมื่อมันหนาวจับใจ
 
ฉัน.. นั่งมองดูแมลงเล่นไฟ 
 
 แค่เพียงเพราะ ... ความสวยงามของไฟ
 
ต่างบินเข้าไป ... บินเข้าไป 
 
 มอดไหม้ไม่เหลือเลย

.
.
.

ฉันก็เหมือนกัน ... ชั่งเหมือนกัน 
 
ไม่มีอะไรต่างจากแมลง
 
เธอชั่งสวยงาม ... ชั่งงดงาม
 
ไม่รู้ว่าเธอร้อนดั่งไฟ ... มอดไหม้ไม่เหลือเลย

.
.
.

ฉัน.. นั่งมองดูแมลงเล่นไฟ
 
บอกตัวเอง ... เธอก็เหมือนกองไฟ
 
ให้บินเข้าไป ... หลงรักไฟ
 
มอดไหม้ไม่เหลือเลย
 
 
 
 
 
 
 
*   *   *   *
 
 
 
 
 
แม้แค่การยืนไว้ทุกข์ให้ฉัน ... จากเธอ
 
 
ฉันก็ไม่เห็น ... แม้แต่เงา
 
 
 
.
 
.

.
 
.
 
.
 

บ า ง ที
 

ถึ ง เ ร า จ ะ เ ข้ า ใ จ
 

แ ต่ มั น ก็ ไ ม่ ไ ด้ แ ป ล ว่ า
 

เ ร า ต้ อ ง ทํ า ไ ด้
 

ใ ช่ ไ ห ม ?
 
 
 
 
 
 
 

.  .   .   .   .   .
 

.. คนเรานี้ ก็แปลก..
 
มีคนดีๆ เดินเข้ามามอบความรักให้
 
แต่กลับไม่สนใจ หรือแลมอง
 
ความสุข.. อยู่ตรงหน้าไม่วิ่งเข้าหา
 
กลับเลือก.. บินเข้ากองไฟแทน
 
.
 
มีคนบอกว่า.. แบบนี้แถวบ้าน เรียกว่า "โง่"
 
คนโง่คนนั้น.. ยิ้มรับ
 
และบอกว่า นั่นคือคำชม :)
 
.
 
.. ในเรื่องความรัก..
 
ต่อให้คุณเป็นคนดีดั่ง เทพบุตร นางฟ้า แค่ไหนก็ตาม
 
ถ้าเขาไม่ได้รักคุณ
 
มันก็แค่นั้นเอง
.
.
.

ใ จ . . . ค น

 

.  .   .   .   .   .


20 Jun2007
.
.
... [P S ' B e g i n N i n g] ...

 

12:13 | Link permanente | Incluir no blog